Dit is een methode om een bepaalde plek in de hersenen te bepalen. Het wordt vooral gebruikt om die delen van de hersenen te bereiken, die op een andere manier niet bereikbaar zijn. Het hersenweefsel is namelijk zeer kwetsbaar en geneest zeer moeilijk of vaak helemaal niet. Bij de methode van Stereotaxie wordt gebruik gemaakt van een driedimensionaal coördinatenstelsel. Het wordt doormiddel van een frame (de 'Halo' waarover ik het heb in het hoofdstuk 'Hoe verliep de ziekte') over het schedeldak van de patiënt aangebracht. Hierdoor krijgt elke plek in de hersenen een X-coördinaat, een Y-coördinaat en een Z-coördinaat.
Op de foto zie je een patiënt met een dergelijk 'Halo' om het hoofd in een CT-scan. Ik had een vergelijkbare 'Halo' op het hoofd, al zag degene die ik aangemeten kreeg, er iets anders uit. De mijne had geen perspex plaatjes. De CT-scan ziet er ongeveer gelijk uit als een MRI.
De toepassingen van deze methode
De Stereotaxie kan gebruikt worden voor diverse ingrepen. Ten eerste voor het verkrijgen van een diagnose. Dit was in mijn situatie het geval. Men wilde weten welke bacterie de ontsteking veroorzaakte. Men boort daarbij een klein gaatje in de schedel. Met een biopsienaald kan men dan op de plaats van de afwijking (hersentumor of hersenabces) komen. Dan kan men een beetje pus of een stukje weefsel wegnemen. Dat kan dan in het laboratorium onderzocht worden. Verder kan deze methode ingezet worden om een afwijking te behandelen. Zo kan bijvoorbeeld een klein beetje radioactief materiaal ingebracht worden om een tumor te bestrijden. Als laatste kan men de methode ook gebruiken om weefsel te implanteren. Dit laatste gebeurt nog niet zo veel, alleen experimenteel wordt het wel toegepast.
De procedure
Het plaatsen van het frame gebeurde bij mij onder plaatselijke verdoving. Het werd met vier schroeven in de buitenste laag van m'n schedel geschroefd. Daarna werd een MRI-scan gemaakt. Daarbij lig je met je hoofd vast op het bed van de scanner. In mijn geval werd er contrastmiddel ingespoten, via een ader in de arm. Dit kan een warm gevoel geven, maar daar had ik geen last van. De vloeistof zorgt er voor dat de tumor of het abces beter zichtbaar wordt, zodat beter berekend kan worden waar die zit. Nadat de scan is gemaakt, kan men de coördinaten berekenen. Aan de hand van deze berekeningen kan men bepalen waar het gaatje in de schedel geboord moet worden. Met behulp van dezelfde coördinaten kan dan via dit gaatje de naald naar binnen gebracht worden. Deze'Operatie' heeft men bij mij dus onder algehele narcose gedaan. Ook omdat er tussen het plaatsen van de 'Halo&' en het boren van het gaatje een ruime periode zat.
Unknown
Unknown
Unknown Bot
