De Wereld van Riny Feller

Ik woon op de Boskamp zoals het dorpje heet...De Boskamp

De Boskamp is een kleine kern, ten oosten van het dorp Olst. Het heeft ongeveer 1200 inwoners. Winkels zijn er bijna niet meer, wel twee scholen, een kerk, een café en een buurthuis, het Meesterhuus. Ook kent het dorp een eigen bejaardencentrum.

Toch is de Boskamp vollop in beweging. Het kent een erg actief verenigingsleven. Zo zijn er activiteiten voor jong en oud. Verder liggen de sportvelden van Olst dichtbij het dorp.

Olst

Voor veel zaken zijn de inwoners van de Boskamp afhankelijk van het grotere dorp Olst. Dit zijn ze over het algemeen gewend en het wordt door de bevolking als heel normaal beschouwd. Olst is een Sallands dorp aan de IJssel. Naar mijn gevoel heeft het dorp een tijd weinig aan ontwikkeling gedaan. De laatste jaren was er maar weinig veranderd. Nu is men een grote inhaalslag aan het maken. Het dorp wordt grondig opgeknapt. Dit gaat niet altijd zonder slag of stoot. Maar over het algemeen vind ik de plannen er goed uit zien. Olst wordt, naar mijn gevoel, even flink afgestoft en opgepoetst.

Olst is weer een onderdeel van de gemeente Olst-Wijhe. Voor de gemeentelijke herindeling was Olst een zelfstandige gemeente, net als Wijhe. Deze twee gemeenten zijn nu samen gegaan. Dit heeft, denk ik, toch enige moeite gekost. Langzamerhand, heb ik het gevoel, komt er eindelijk een beetje cohesie, samenhang, in de gemeente. Zoiets moet ook groeien, zoiets heeft tijd nodig.

Voor meer informatie kun je kijken op de site van de gemeente Olst-Wijhe

Mijn woning

Ik woon in een iets oudere ééngezins woning. Het is een rijtjeshuis. Wel wat groot voor ons twee-en, maar als de kinderen er zijn, is het ideaal. Het heeft een kleine voortuin maar een grote achtertuin. In deze tuin heb ik een heerlijk zitje. Lekker beschut van de wind en toch in de zomer, lekker de zon... Niet te veel, schaduw is er ook te vinden. Verder naar achter heb ik een minivijver. Eentje gemaakt van een cementkuip. Wel de grootste maat genomen. Daarin zit natuurlijk ook een fonteintje... Een kleintje natuurlijk, een grote zou niet passen. En natuurlijk een paar goudvissen, die horen erin.

Het huis heeft een grote woonkamer en voldoende slaapkamers. Één van de slaapkamers heeft een groot balkon. Zelfs daar kan je heerlijk zitten... Iets minder beschut... maar in de zomer, wel lang de zon erop.

Ook heeft het een heerlijke serre. Daar kun je lang zitten... van het vroege voorjaar tot laat in het seizoen. Zolang het zonnetje schijnt... blijft het daar vaak aangenaam.

Het huis bevalt me dan ook goed. Voorlopig wil ik hier dan ook graag blijven wonen, als dat ff kan.

Een kleine levensloop

Tja, een eenvoudige vraag, maar het antwoord is zoals gewoonlijk ietwat ingewikkelder.

Ik zal bij het begin beginnen, dus gewoon een soort levensloopje maken.<

Kindertijd

Tja.. ik ben dus geboren... ooit, lang geleden. in 1968. Geboren te Deventer. Tja dat gebeurd als je op 't platteland woont en in het ziekenhuis geboren wordt. En zoals dat gebruikelijk is, tweelingen worden meestal in het ziekenhuis geboren, dus ik ook.<br /><br />Maar al snel woonden we op Fortmond. Das een klein gehucht tussen Olst en Wijhe. We woonden daar in een kleine arbeiderswoning. Een huisje met maar 2 slaapkamers, en een grote overloop. Van moderne faciliteiten had men daar nog niet gehoord. Dus een huis nog zonder douche, geen gasaansluiting en zo. Maar wel gezellig en knus. In dat zelfde huis is ook mijn zus geboren.

Mijn moeder is niet zo honk vast, eerder iemand van het verhuizerig type. Dus we hebben wat verschillende woningen van binnen bekeken. Dat was op zich niet zo&#39;n ramp, we bleven altijd wel in dezelfde gemeente wonen. Wel gingen we nog al eens naar een andere school.

Als kind was ik een introverte jongen. Rustig, verlegen en altijd wat afgezonderd. Dat maakte me niet echt populair bij mijn leeftijdsgenoten. Dat besefte ik toen natuurlijk niet. Al begreep ik wel dat ik anders was, en dus bijna geen vrienden.

School

Op school zat ik dan ook meestal in de bibliotheek, of hoe de hal met boeken toen heette. Ook in mijn vrije tijd las ik veel. Doe ik eigenlijk nog wel.

Op de lagere school heb ik de 6e klas twee keer gedaan. Niet omdat ik zo slecht leerde, in tegen deel. Ik kon verschrikkelijk goed leren. Al was ik af en toe te lui om te werken. Daarom ben ik ook niet naar de HAVO of MAVO gegaan. Mijn capaciteiten waren er goed genoeg voor.

Maar ik ging naar het LHNO, of ook wel naar de Huishoudschool zoals ze het bij ons in het dorp nog altijd zeiden. Aan de ene kant heb ik veel plezier op die school gehad. Ik had daar mijn eerste vriendinnetjes. Niet dat ik daar veel mee deed, knuffelen en kussen, zoals dat de meeste van die leeftijd deden. Aan de andere kan, ook daar was ik voor de jongens vaak nog een buitenbeentje.

Want de lagere school en op de LHNO werd ik regelmatig geplaagd. En vaak durfde ik er weinig aan te doen.

Na de LHNO

Daarna ben ik naar het MDGO-CCD gegaan. Daar heb ik een giga mooie tijd gehad. Eerst ff in Deventer. Maar door omstandigheden moest mijn vader verhuizen. En omdat ik ondertussen bij pa woonde, ging ik mee. Dus naar Amsterdam toe. Wat heb ik daar veel geleerd. Van de netste jongen in de klas veranderde ik tot één van de mensen die graag mee deed als het om een streek uithalen ging. Ook leerde ik wat spijbelen inhield. Dat had ik daarvoor nog nooit gedaan. Nou, toen ik van het MDGO af ging, toen stond ik op z&#39;n minst in de top tien van spijbelaars. Niet erg, wel leuk. De school ging er ook redelijk makkelijk mee om. Ook de leerkrachten. Het belangrijkste was dat je de stof kende. Hoe je dat voor elkaar kreeg was toen niet het belangrijkste. En natuurlijk moest je wel de praktijklessen volgen. Maar die vond ik altijd heel leuk, dus dat was geen punt.

Met de groep van vrienden, die we daar hadden, zijn we 2 keer naar Centre Parks geweest, al heette dat bedrijf toen geloof ik nog anders. Hadden we een paar huisjes gehuurd. Een paar jong opgeschoten knapen erin. Maar ook een paar leerkrachten mee. Het waren schitterende dagen. Jongens en Meiden, ik weet niet of ik jullie ooit nog eens tegen kom. Maar die dingen vergeet ik nooit!

Werken

Na de school, aan de slag. Ik kreeg al snel een baan bij een bejaardenhuis. In de keuken. Leuk werk en het verdiende goed. Maar ik woonde ondertussen alleen. En Riny en alleen zitten, dat gaat niet echt samen. Al snel vereenzaamde ik. Mijn moeder stelde voor om weer dichter in de buurt te gaan wonen. Dan kon ik in elk geval wat meer contact met mijn broers, zus en m&#39;n moeder onderhouden. Dat heb ik gedaan. Eerst nog ff op een kamer gewoond. Maar toen een woonboot gekocht. Op zich was dat knus wonen. Maar nog steeds alleen. En geen vaste baan. Maar die vond ik toch redelijk snel bij een chipsfabriek in Deventer. In de drie ploegendienst.

Dat ging niet echt geweldig. Het betaalde wel goed, maar dat ritme, niets voor mij. En nog steeds was ik eigenlijk een wat eenzaam manneke. Dat lag niet aan mijn omgeving, maar eerder aan mij. Door de eenzaamheid moest ik opgenomen worden. Dat ging op dat moment niet in Deventer, ik werd in Eindhoven geplaatst.

Samenwonen en trouwen

Daar heb ik Karin leren kennen. Karin was voor mij het toppie. Maar ze was een ingewikkelde persoonlijkheid. (Ik spreek in verleden tijd omdat ik ondertussen geen contact meer met haar heb). Ze had MPS, wat tegenwoordig DIS heet. Dit is een psychiatrische ziekte die voluit Meervoudige Persoonlijkheid Syndroom heet, of Disociatieve Indentiteits Stoornis. Eenvoudig uitgelegd betekend het dat zo'n persoon eigenlijk meerdere identiteiten heeft, meerdere &quot;personen&quot; leven dan in één lichaam. Elk persoon heeft haar eigen karakter, haar eigen gewoonten en gedrag. Maar dat ging na een paar jaar weg.

Ik hield echt van die vrouw en kon heel ver mee gaan met hoe zij de wereld beleefde. Haar stoornis maakte aan de ene kant het leven mooi en bijzonder, maar aan de andere kant was het natuurlijk niet altijd makkelijk.

Na een tijdje vond ik daar werk. Eerst bij een computer-assembleerbedrijf. Dit bedrijf schroeft dus computers in elkaar. Daar heb ik een maand gewerkt. Wel in korte tijd veel geleerd. Maar echt, de mentaliteit die daar heerste, naar mijn idee was dat nog van 40 jaar terug. Maar goed, dat is verleden tijd.

Daarna heb ik als productiemedewerker gewerkt bij een industriële spuiterij. Daar spoten ze diverse aluminium en stalen onderdelen. Vaak waren dit onderdelen van een groter product. Veel werd met robots gespoten of gepoederd. Eerst stond ik aan de lopende band om spullen op te hangen. Later verhuisde ik en deed ik veel de eindcontrole. Elk gespoten product moet immers gecontroleerd worden. Soms is het wat schraal gespoten, dit kan makkelijk bij gespoten worden. Maar soms zaten er ook andere spuitfouten in.<br /><br />Na precies een jaar ben ik er gestopt. Ik werkte er eerst voor een uitzendbureau. Maar na dat jaar zou ik een contract krijgen. De werkgever en ik konden het alleen niet eens worden over de arbeidsvoorwaarden.

Gooren

Maar ook dat was geen probleem. Ik vond al weer snel werk. Nu bij een lichtreclamebedrijf. Riny aan het werk als neonmonteur. Daar heb ik verschrikkelijk veel geleerd. Ten eerste elektrotechniek. Toen ik daar binnen kwam wist ik amper hoe stroom en elektra in elkaar zitten. Nu weet ik er ondertussen een stuk meer van. Ik heb daar, in deze volgorde, eerst mijn neonmonteursdiploma gehaald en daarna basiskennis elektrotechniek. Ik was de eerste in het bedrijf die dat deed. Verder leerde ik er veel over constructietechnieken. Ook leerde ik er lassen. Nou ja, leerde, ik kan nu een redelijk lasje leggen. Als het materiaal tenminste aluminium is en ik dus MIG/TiGgen mag . Al zou ik niet weten hoe je op een andere manier aluminium kunt lassen.

Ondertussen was ik getrouwd. Het huwelijk was niet altijd makkelijk. Maar we hadden ook zeer leuke tijden samen.

Ziekte

En toen werd ik ziek, ernstig ziek. Ik kreeg een hersenontsteking.

Daarna ben ik gescheiden. Toen ben weer terug gekomen van Brabant, we woonden in Best, naar Olst, Overijssel. Daar leerde ik op de Lycos-chat vele lieve en aardige mensen kennen.<br /><br />Ik heb daarna nog kort, iets meer dan een jaar, een relatie gehad. We hebben ongeveer negen maanden samengewoond. Maar helaas, het liep niet goed. Dus zijn we weer uit elkaar.

Na deze relatie heb ik weer een nieuwe vriendin leren kennen. We wonen samen. Dat gaat heel goed. We zijn heel gelukkig met elkaar. Marijke heb ik ook leren kennen op Lycos. Ze heeft twee kinderen, waar ik heel goed mee overweg kan. Daar ben ik erg blij mee. Het zijn dan ook twee geweldige kinderen.

Sinds kort ben ik weer aan het werk. Voor 32 uur in de week. Dit bevalt me goed. Het bedrijf is Sallcon-werktalent. Dit is het bedrijf wat de WSW voor de gemeentes Olst-Wijhe en Deventer uitvoert. Door Sallcon ben ik weer gedetacheerd bij Bartiméus. Bartiméus ondersteund en helpt mensen met een visuele handicapt. Het is één van de grootste organisaties van Nederland op dit gebied. Ik ben in Zeist werkzaam. Dat betekend dus dagelijks op en neer reizen.

Zo dat was het in het heel kort.